Geceye Asılı Gülüş Şiiri - Seyrani Göl

Bir perde aralanır
gecenin en umutsuz yerinde.
Göğsümde pas tutmuş bir kapı
gıcırdayarak açılır derinden.

Gülüşün gelir,
yerleşir umutsuzluğuma.
Sanki çatlamış bir çömleğe
su dolarmış gibi ağır ağır gözlerine akarım

Ben o sırada
kıyıya vurmuş bir sandalım;
ipleri çözülmüş,
rüzgârı küs bir limanın çocuğu gibi
sağa sola koşarım.

İçimde karanlık
küflü bir mahzen gibi kokar,
anılar raflara dizilmiş
tozlu şişelerden bire birer taşar.

Senin bir tebessümün
kırık bir saat gibi duran kalbimi
yeniden kurar,
ama akrep hep geçmişi gösterir.

Gece omzuma siyah bir palto bırakır,
ceplerinde taşlar vardır.
Her taş bir “keşke”dir,
her “keşke” dizlerime bağlanan bir zincir.

Yine de sen gülünce
duvarlarıma sarmaşıklar yürür;
betonun içinden bir serçe
utangaçça baş çıkarır.

Gece bitmedi daha,
umut dediğimiz şey
tamir edilmiş bir kalp değil,
çatlaklarından ışık sızan bir gülüştür,
seninle.
S.GÖL