Dökülürken kalemimden çeşit çeşit heceler,
Bilmez akıl.Çıkar mı sabaha şu ıssız geceden.
Saçılmış ortalığa yetim ve öksüz duygulara,
Masamda duran çay ve bensiz kalmış sigara.
Her gece yalnızlığımın oynandığı hayat filminde,
Başrolü sendin ruhumun da,bedenimin de.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta