Geceler 2 Şiiri - Hüseyin Özçelik

Güneş batar karanlık bastığı zaman
Bir efkar bir hüzün başlar geceler
Mahlukat uykuya yattığı zaman
Bir kabus olur üstüme çöker geceler

Ya bir haber alsam sabah gelecek
Zindanda yatarım kim gösterecek
Dost kalmaz yalnızca hüzünse gerçek
Uzar da zamanlara bitmez geceler

Kış hava soğuk yıldızlar saklı
Ay bulutta gizli bugün karanlık farklı
Bazen gam yükü feleğin çarkı
Döner dişlileri sıkar geceler

Dağ mı üzerimde vücudum yorgun
Karardı görünmez dereler durgun
Artar vesveseler çoğalır kaygın
Şekilden şekile sokar geceler

Saatler durur yastık küs yorgan uzak
Sessiz çığlıkların ses yok uğultu ancak
Ev sessiz ben sessiz bomboş salıncak
Uyku gelmez karardı dünyam kâbus geceler

Yollarda ne insan var ne kuş sesi
Yuvalar bozulmuş anne ile ne bebek sesi
Dünya umut vermiyor kalmaz yaşam hevesi
Bir kara bulut ansızın üzerime iner geceler

Hüseyin’im zindan mı sürgün mü bilemiyorum
Mazlumun gözyaşına seyre dalamıyorum
Zalimi görünce zulme sessiz kalamıyorum
Bir hançer gibi bitmeyen viran geceler