Gecekondu Çocukları Şiiri - Burhan Güler

Gecekondu çocukları;
Çatısı akşamdan çöken evlerde
sabaha karşı büyüdük biz,
soba borusu kadar eğri
kader çizgileriyle avuçlarımızda.
Okula aç girdik,
tarihe tok çıktık
çünkü yalanı erken tanıdık.
Devlet dairesi soğuktu,
memur sesi kadar uzaktı adalet
ve biz bunu
çocuk yaşta öğrendik.
Duvarlara yaslanarak sevdik hayatı,
her duvar biraz karakoldu,
her sokak biraz yasaktı.
Annelerimiz sessizce büyüttü öfkeyi,
babalarımız işten çok
susmayı getirdi eve.
Bize düşen
artan yemekten çok
artan hayallerdi;
kırık dökük,
ama vazgeçmeyi bilmeyen.
Şehir bizi hep yanlış yerden tanıdı:
“varoş” dedi,
“tehlike” dedi,
adımızı değil suçumuzu yazdı defterine.
Oysa biz
karanlığı beslemedik,
karanlık bizi büyüttü.
Bir gün öğrendik
yoksulluk kader değil,
düzenli bir tercihti birilerinin.
O gün
taş sadece taş olmaktan çıktı,
söz sadece söz.
Biz o günden sonra
suskunluğu terk ettik.
Kırık sesimizle bağırmayı,
dağınık düşlerimizle yürümeyi öğrendik.
Çünkü biz
gecekondu çocuklarıydık;
yıkıla yıkıla
ayakta kalmayı bilen,
yenilgiyle terbiye edilmemiş
bir kalabalıktık
Burhan GÜLER
(istanbul/2001)