Gece mesaisi Şiiri - Ahmet Gürkan

Bir gece yarısı bölünüp uykun
Pencereden dalarsan gökyüzündeki yıldızlara
Gümüş bir sessizlik dökülür odana,
Eski bir şarkı fısıldar rüzgârın dudaklarına.
​
Anlarsın ki o an, dünya ne kadar uzak,
Ve hatıralar ne kadar yakın aslında.
Sanki zaman durur, asılı kalır boşlukta,
Bir sen kalırsın, bir de o bitmek bilmeyen gece.
​
Dökülür dilinden o en gizli, en eski hece,
Kim bilir hangi gemi kalkar hayallerinden?
Işıklar birer birer çekilirken evlerden,
Sen kalbinin fenerini yakarsın usulca.
​
Derken bir gri çizgi belirir ufuk hattında,
Gecenin o koyu mürekkebi dağılır yavaşça.
Yıldızlar nöbeti devrederken taze bir ışığa,
Kuşlar uyanır, bir neşe dolar etrafa.
​
Gecedeki her keder, her o ağır hüzün,
Güneşin ilk dokunuşuyla savrulup gider.
Gökyüzü fısıldar: "Bak, hayat yeniden başladı."
Ruhun, o umutlu ışıkla çoktan kanatlandı.

Ahmet Gürkan