Gece Kendinde Kalsın Şiiri - Kenan Adsaz

O hâlde dinleyelim, ey gece…
De bakalım, nedir seni böyle uykusuz bırakan?

Sen ki günün son dinletisi,
Günün yorgunluğuna serinliksin.
Sen yorulursan, gün gelir mi kendine?
Sona kalman etmez ki seni kıymetsiz,
Sensiz gündüzün anlamı var mıdır?

Belki de karanlığın aydınlığıdır umudun,
Belki de insan en çok
Kendi karanlığında tanır kendini.

Önce kıymetini içinde anlamalısın,
Güzel gece…

Başkasıyla gelen değer,
Senin özüne hakarettir.
Sen, varlığı başkasında canlanan değil,
Gözünü dünyaya açtığın ilk andan
Özel kılınansın ey gece…

Ama bilmelisin ey gece;
Asaletin kendi varlığındandır,

Ne gündüzün ışığına muhtaçsın,
Ne de başka bir güzelliğin gölgesine...
Sen kendi karanlığında bile asilsin, ey gece...

Ama biz gecenin değerini bilelim, onu konuşalım efendim;
Gündüz gibi gölgeleri yoktur belki,
Çünkü acılarını saklamıştır
Ara sokakların kuytularına.

Bazen söylemenin anlamı yoktur,
Suskunluğundandır derinliği.
Bazen de görünmez olmak,
Kıymetsizliğinden değil,
Zarafetindendir.

Tepede duran ayın ışıltısına,
Denize düşen yakamozun güzelliğine,
Yıldızlarla süslediğin saçlarına bak…
De bakalım ey gece,
Sen olsan gündüze meyledecek
Ne bulursun kendi derinliğinin yanında?

Gecenin karanlığı candır efendim,
Her karanlıkta bir eksiklik aranmaz.
Her aydınlık da umut değildir.

Gece kendinde kalsın,
Ne gerek var sahte gündüzlere…

İlla aydınlık mı ister insan?
Kışın yağan karın berraklığında,
Seyrine daldığım gecenin güzelliğinden
Daha ötesi var mıdır acaba?

Kar bile gecede güzeldir efendim…
Ve sen, her yerde…

K. Adsaz