Gece Hapishanesi Şiiri - Nidal Sis

Gecenin en gece saatleri...
Ne hissettiğime anlam veremiyorum,
Kendimi göremiyorum artık,
​İnsanların içinde yalnızım,
Kalabalığın içindeki suskun çığlığım.
Onlar da anlam veremez,
Ben, onlara da anlam veremiyorum.

​Yalnız, yapayalnız kalsam;
O zaman deliririm, biliyorum.
​Sessiz kalmayı tercih etmek,
Yalnız olduğumu kabul etmeyi sevmek,
Belki de ıssız görünmek...
O zaman duygularıma ne hacet bu hapishanede?
Cevabı varsa hangi hücrenin içinde?

​Bunu bir hale bürünmek için yapmıyorum,
İnanın.
Sadece böyle görüyorum kendimi mahkemelerinizde.
​Konuşacak halimse yok,
Size bir şeyler anlatacak,
Kendimi savunacak,
Karşınızda ağlayacak...

​Bunu ezberledim, bunu oynarım belki de.
Yine kendimi yalanlarım,
Tiyatro sahnenizin tam orta yerinde.
Aynı sonuca varıp duruyorum,
Kabul etmesem de görüyorum,
Kronik duygusuzlukla rengimi veriyorum.

​Kendini tamamlayan tamlama,
Beni asla tamamlama.
Duygusuzluk esareti,
Sakın düşüncelerimi bağlama.
Müebbetse cezam, söyle bileyim.
Hiç yoksa bunu bildiğime güleyim.

Kendimi bulduğum o hücrenin içinde,
Geceye benzeyenin sıcacık köşesinde,
​Ürperip üşüyorum.
Bedenim değil, duygularım soğuk.
Belki de mevsimden.
Bilmiyorum.