Gece Şiiri - Zeynep Buğlem

Ört üstümü gece!
Yine zifiri bir gecenin
içinden geçiyorum.
Yine tenha ummanda
bir yalnızlık yüreğimde,
ağlamayı anımsatan bir buruk gülümseme
Ve yine hazana verdim
dallarımı yapraklarımı.
Yine kalbimde bana karşı anlamsız bir hile,
geçitlerim dar yine.
Kederlerim sığınır soluğuma.
Kime anlatayım ki anlaşılmaz tekrar duyulmaz sesim.
Düşüyorum yine, hiçbir kapısı olmayan yollara.
Bir sancı ki keder, büyür de büyür içime sığmaz
Dokunuyor içime delercesine.
Ah gece geçmiyor zaman sanki..
Ey özlemlerin içind“Eğer bir gün ‘beni kimse sevmedi, kimse anlamadı’ dersen,
senin için uykusuz kalan o insanı hatırla…
Mesajlarını görebilmek için telefonu elinden düşürmeyen,
saatlerce seninle konuşan, kendi hayatını unutan o insanı hatırla…
En küçük terslemede bile saatlerce oturup ağlayan,
sırf seninle olabilmek için her şeyi göze alan o kalbi düşün…
Sen ne kadar sebepsiz gitsen de,
ne kadar kırıp döksen de,
içinde sana karşı olan sevgiden bir gram eksilmeyen birini…
Geri döndüğünde tüm kırgınlığını unutup sana yine aynı sıcaklıkla yaklaşan,
sana kırgınlığını bile sevgiyle saklayan o insanı hatırla…
İstesen canını bile uğruna verecek kadar seni seven,
sen yanında yokken bile sana ihanet etmeyen o sadakati unutma…
Seni özlediğinde derin bir nefes alıp gökyüzüne bakan,
tüm mesajlarınızı tekrar tekrar okuyan,
senin yokluğunda bile seni yaşatan birini hatırla…
Boynunun kokusuna sarılıp kalmak isteyen,
sakallarının her telini öpüp koklamak isteyen,
seni her hâlinle kabul eden,
sende kendini bulan o kalbi…
Senin her şeyin olduğu o insanı,
o saf sevgiyi, o derin bağlılığı sakın unutma… olur mu.e kıvrılan,
beslenen, yanan yüreğim.
Gel özlemim gel..!
Paramparça olmasın yüreğim..
Gel işte..!
Gecenin en koyu rengine sığındım.
Ört üstümü gece.
Uyut beni, derinlerime sızan acıda uyusun......!