Geç Kalmış Bir Vedayım Şiiri - Hamit Atay

Geç Kalmış Bir Vedayım

Geç kalmış bir vedayım ben,
Çoktan gitmiş birinin ardından
Söylenen son cümleyim belki de…
Ne kadar söylesem de
Artık duyulmayan bir ses,
Artık ulaşmayan bir bakışım sana.

Veda etmeyi hep erteledim,
Çünkü senin gidişin
Bir sabah aniden olmadı…
Sessizce azaldın içimde,
Gün gün eksildin,
Ama ben her seferinde
“Belki döner” diye sustum.

Sonra…
Bir gün uyandım,
Ve sen yoktun.
Ne bir sesin kaldı
Ne de bir gölge…
Sadece suskun bir boşluk,
Ve içimde geç kalmış binlerce kelime.

Sana “gitme” demek istedim,
Ama o kelime
Boğazımda kaldı yıllarca…
Şimdi söylüyorum sana,
Ama sen çok uzaktasın artık,
Bir başka şehirde değil,
Bir başka hayatta yaşıyorsun belki.

Ben hâlâ buradayım.
İlk bakışınla donmuş bir mevsimde,
İlk sessizliğinle kesilmiş bir cümlede…
Beni unuttun belki,
Ama ben senin vedanı
Hâlâ yaşıyorum içimde.

Geç kalmış bir vedayım…
Ne senin elini tutabildim
Ne gözlerine bakabildim giderken.
Sadece sustum,
Ve sustukça
Sen benden biraz daha uzaklaştın.

Şimdi söylüyorum,
Belki duymayacaksın,
Ama yine de tamamlamak istiyorum içimdeki eksik kalan her şeyi:
Hoşça kal...
Geç de olsa,
Gerçek bir vedayla bitirmek istiyorum seni.

Çünkü her bitmemiş hikâye
İçimizde bir yara taşır.
Ve ben artık
Taşımak istemiyorum seni,
Yaralarımla birlikte yaşamak istemiyorum.

Geç kalmış bir vedayım belki…
Ama bu sefer
Gerçekten gidiyorum senden.

Hamit Atay