Geç Kalan Farkındalık Şiiri - Mustafa Alp

sürekli yanımızda olan şeylerin
sessizliğine alışır insan,
bir duvar saati gibi dururlar hayatımızda
tik tak etmeden,
sanki zaman hiç bitmeyecekmiş gibi.

her sabah aynı ışık vurur pencereye,
aynı sesler dolaşır odalarda,
aynı adımlar geçer koridorlardan.
biz de sanırız ki
dün neyse yarın da odur,
hiçbir şey eksilmeyecek dünyadan.

bir bardak suyun bile değeri yoktur
susuz kalmayan dudaklar için.
bir sesin kıymeti bilinmez
hiç susmayacak sanılan dillerde.
bir elin sıcaklığı fark edilmez
hep uzanacak sanılan ellerde.

yanımızda duran insanlar vardır
sessiz gölgeler gibi,
ne isterler ne şikayet ederler,
sadece var olurlar.
biz ise varlıklarını değil
yokluklarını öğreniriz zamanla.

bir gün gelir
alıştığın kapı sesi duyulmaz olur,
odalar eskisinden daha geniş
ve daha soğuk görünür.
bir sandalye boş kalır sofrada
ve kimse o boşluğu dolduramaz.

o zaman başlar insanın içindeki uğultu,
keşke dediği cümleler çoğalır,
yarım kalmış konuşmalar
boğazında düğümlenir.

bir gün söylerim dediğin sözler
hiç söylenmemiş kalır.
sonra yaparım dediğin şeyler
hiç yapılmamış olur.

meğer ne büyük bir zenginlikmiş
her gün gördüğün yüzler,
meğer ne büyük bir huzurmuş
sıradan sandığın anlar.

birlikte içilen çayın buharı
bir ömür kadar değerliymiş,
aynı odada susmak bile
bir mucizeymiş aslında.

ama insan geç öğrenir
hayatın en basit gerçeklerini.
kaybettikten sonra anlar
elinde tuttuklarının ağırlığını.

bir fotoğrafa bakarken öğrenir
zamanın ne kadar sessiz geçtiğini.
bir hatıraya dokunurken anlar
artık geri dönüş olmadığını.

ve işte o gün
en çok da kendine kızar insan,
neden fark etmedim diye,
neden daha sık bakmadım gözlerine diye.

oysa hayat hep aynı dersi verir.
hiçbir şey sonsuza kadar kalmaz,
hiçbir ses sonsuza kadar sürmez,
hiçbir el sonsuza kadar tutulmaz.

bu yüzden belki de
en büyük bilgelik şudur.
yanımızda duran şeylere bakabilmek,
gitmeden önce sevebilmek onları.

çünkü bazı yokluklar vardır
insanı ömür boyu eksiltir,
ve bazı geç kalışlar vardır
hiçbir zaman telafi edilmez.

ve insan en çok şunu öğrenir sonunda.

sürekli yanımızda olan şeylerin
değerini fark etmek için
kaybetmek zorunda kalmamalıydık.

ama yine de öğreniriz.
geç de olsa,
acı da olsa.

sevmenin en doğru zamanı
hep şimdiymiş.