Gazilerimiz Şiiri - Turan Yükseloğlu

Bir çatışmada sağ kalan askerimizin bizzat anlattıklarının tarafımca şiirleşmesi:

Uyandım ki; yapayalnız, dermansız,
Alaca karanlık, ortam ıssız, sessiz,
Vurulmuşum, sanki ağrısız, sızısız,
İlk aklıma gelen, ailem kalırsa bensiz,
Uzaktan gözüken fersiz ışık hüzmesi,
Köpek havlaması, baykuş ötmesi,
Ensemde hissettiğim ölüm nefesi,
Silah arkadaşlarım şehit olmuş hepisi,
Zor anımdı, keşke uyanmasaydım,
Keşke bende görüp duymasaydım.
Diyen;
Gazi idi, konuştu, konuştukça coştu.
Dile kolay;
Arkadaşları şehit, kendisi gazi,
Şehitlerin aileleri perişan olmuş,
Gazi itilmiş-kakılmış, kovulmuş..........
Çoğumuzun umurunda mı?

Gazilik yarasını bir çalı çiziği sananlar
Daha da derinden hisseder o analar
Kol, bacak, velhasıl bir uzuv yok işte
Çalı ćižiği sandığın o uzuv kaybı
Bari gözlerine batsa da anlasalar.

Şehitlerimiz ve gazilerimiz henüz tomurcuk,
Annenin gözünde, beleyip büyüttüğü çocuk,
Büyüttü asker eyledi, askasından dualar etti.
Çocuğun şehit dediler, vatan sağolsun dedi.
Yüreğine sönmez közü olan o acı ateş düştü.

Gazi mi !,
Senin, benim gibi, halay çeker, horon teperdi,
Güreş tutar, künde atar, taşı sıksa suyu çıkardı,
Gazi, sakat kaldı yiyecek ekmeğe muhtac bırakıldı!
Gazisine, şehit ailesine sahip çıkmayan vardı.
Turan Yükseloğlu