Gaye Öztürk Şiirleri - Şair Gaye Öztürk

Ben bir sabahın ilk ışığında doğan umut, Ben bir gecenin karanlığında parlayan yıldızım. Bazen bir deniz kadar sonsuz, Bazen bir çiçeğin ömrü kadar narinim. İçimde kimsenin bilmediği şehirler var, Her sokağında ayrı bir hayal yaşar. Birinde gökyüzüne uzanır ellerim, Birinde geleceğe yazılır cümlelerim. Ben hayatı uzaktan seyretmek istemem, Bir fotoğrafın içinde donup kalmak değil niyetim. Rüzgarı hissetmek, yağmuru dinlemek, Bir gün hiç beklemediğim diyarlara gitmek isterim. Çünkü dünya, yalnızca üzerinde yürüdüğümüz bir yer değil, Her köşesinde keşfedilmeyi bekleyen bir şiir. Bir çocuğun kahkahasında saklıdır bazen mutluluk, Bir annenin duasında, bir dostun sesindedir huzur. Ben büyük hayaller kurarım, Ama küçük güzellikleri de unutmam. Bir akşam güneşinin kızıllığında, Koca bir ömürlük anlam bulurum. Ne olmak istediğimi bilirim, Ama kim olacağımı zamanla keşfederim. Her yeni gün başka bir kapı, Her yeni başlangıç başka bir ihtimaldir benim için. Adımlarım küçük olabilir, Fakat hayalimin sınırı yok. Henüz anlatacak çok hikayem, Henüz keşfedecek çok yolum var. Bırakın zaman kendi şarkılarını söylesin, Bırakın mevsimler kendi rengini seçsin. Ben acele etmeden büyüyeceğim, Her yaşımda kendimden bir şey öğreneceğim. Bir gün uzak bir şehirde gün doğarken, Belki bir sahil kenarında, belki eski bir sokakta, Dönüp bugünkü kendime bakacağım. Ve içimden şunu söyleyeceğim: İyi ki merak etmişim, İyi ki hayal kurmaktan vazgeçmemişim. İyi ki dünyanın güzelliklerini görmüş, İyi ki kendi yolumu seçmişim. Çünkü hayat dediğin, Sadece varmak değildir bir yere. Bazen yolda karşılaştığın bir çiçek, Bazen gökyüzünde süzülen bir kuş, Bazen de hiç beklemediğin bir anda, Kendini yeniden tanımaktır. Ben bir isimden, bir yaştan ibaret değilim. İçimde büyüyen binlerce ihtimalim. Dünüm bir hatıra, yarınım bir sır. Bugünüm ise elimdeki en kıymetli şiir. Ben henüz tamamlanmamış bir eserim, Her gün yeniden yazılan bir hikâyedeyim. Ne geçmişimin gölgesinde, ne de yarının telaşındayım. Ben, kendi zamanımın içindeyim.

Ey zaman, hangi gökyüzünde sakladın eski günleri? Hangi bulutun ardına gizledin çocukluk düşlerimi? Bir ömürlük mutluluk neden birkaç ana sığar? Ve neden en güzel hatıralar, her zaman geçmişte kalır? Söyle, hangi sokakta kaldı eski kahkahalarımız? Hangi akşamın kızıllığında sustu şarkılarımız? Bir kapı açılsa, geçmiş çıkıp gelir mi karşıma? Yoksa bütün kavuşmalar mı mahkûmdur hatırlamaya? Ey yıllar, ne çabuk geçtiniz gözlerimin önünden, Daha dün uzanıyordum çocukluğumun ellerinden. Şimdi bir fotoğrafın kenarında kalmış o günler, Bir daha yaşanmayacağını bilmeden güldüğüm günler... Hangi takvim geri getirir kaybolan baharları? Hangi saat yeniden başlatır o güzel sabahları? Bir kez olsun geri dönemez mi geçen bir saniye? Neden geçmiş, hep en uzak yerde saklanır insana? Ben yalnızca dünümü istiyorum senden, ey zaman, Ne eksik bir yarın ne de yaşanmamış bir destan. Bir kez daha duymak istiyorum o tanıdık sesleri, Bir kez daha yaşamak istiyorum, Henüz veda etmediğim günleri. Madem her şey geçici, neden bu kadar derin izler bırakır? Madem her mevsim biter, neden insan baharı arar? Hangi vedanın ardından büyür bu sessiz özlem? Neden insan, en çok da geri gelmeyecek günleri sever? Ve bir gün yine sonbahar uğrarsa pencereme, Yapraklar dökülürken karışırsa eski günlerime, Soracağım zamana, belki bininci kez aynı şeyi: Bir daha yaşayamayacaksam, neden verdin bana bu kadar güzel günleri?