Garipler Gibi Ortada Şiiri - Gece Gözlü

Garipler Gibi Ortada

​Gözlerin dalar uzaklara bir akşamüstü,
Yüreğin yanar, közü düşer ömrünün ortasına.
Sesi çınlar kulaklarında hâlâ, silinmez bir türkü gibi,
Vurulduğun alenen ortadadır, cümle âlem duyar da,
Bir tek o sağır olur bu yangına.

​Yüreğinin yarası bütün bedenini ele geçirmiştir oysa,
Ne adım atabilirsin ileri, ne geri dönebilirsin.
İnsan, yüreğinin götürdüğü yere gitmek ister de,
Götüren yok ki...

Yolunun ortasında, kimsesizler gibi kalakalırsın öylece.
​Ne silinir hâtırası, ne geçer bu sessiz sızı,
Zaman denilen o acımasız nehir akar gider de,
Sevdiğini unutmaz insan.

Unutamaz,
Yalnızca içine gömer dağlar kadar yalnızlığını...
​Şimdi ne yana baksan bir hüzün perdesi,
Ne gök mavi sensiz, ne toprak bu kadar yabancı.
Bir garip rüzgâr eser odanın ta ortasından,
Ellerin arar da bulamaz o sıcak avuçları...

Adını ansan boğazında düğümlenir nefesin,
Git desen gitmez, kal desen çoktan gitmiştir zaten.
​ ne zaman kapansa dünya gözlerime,
Bu hikâyenin ne sonu var ne vadesi.
Göğsümün sol yanındaki o kırık dökük enkazla,
Bir ömür adını sayıklayacağın bellidir;

Giden gittiği yerde mutlu,
Kalan ise kendi cenazesini omuzlar sessizce...

​GeceGözlü