Eller, kollar, zincirde en ağır prangalar
Kayalardan süzülür güneş, batarken ışıltılar
Gövdem bir çınar ,çırpınır üstünde ulu
kanatlar
Dört bir yandan gelir sesler ve doğruları
yalanlar
Kıramadılar kolumu, dallarımda ise sımsıkı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta