Gamzesinde Saklı Şiiri - Can Elif

Sen yine anlamadın mı?..

Aklı avare,
yolu usulca sana çıkan
bir kalp var kapında.
Anahtarı sende,
kapısı sana açık…

Dili lal olur Elif’in
bir çift bakışına.
Söylemek istediği ne varsa
gözlerine bırakır;
biraz mahcup,
biraz özlemli…

Bir akşam,
denizin kıyısında
iki kadeh rakı olsa,
saki sessizce doldursa kadehlerimizi…
Ben yine sana bakarım,
sanki bütün kelimeler
o iki kadehin içinde saklı.

Bir yudum rakı,
biraz deniz kokusu,
biraz eylül serinliği…
Ve sen.

İşte o zaman
içimde sakladığım tutku
usulca yüzeye çıkar;
ne taşar,
ne de kendini anlatır.
Sadece sana yaklaşır
bir dalganın kıyıya değişi gibi.

Sen yine anlamadın mı?..

Ben sana
yüksek sesle değil,
kalbimin en sessiz yerinden
âşık oldum.

Bir bakışınla içim ısınır,
bir gülüşünle gece güzelleşir.
Gamzene düştüğünde gözlerim,
sana olan özlemim
biraz daha büyür.

Ve Elif’in dilinde
söylenmemiş küçücük bir “gel”,
gamzesinde saklı
uzun bir özlem var.

Belki de aşk budur;
aynı denize bakıp
aynı sessizliği paylaşmak,
bir kadeh rakıyı yavaşça yudumlarken
birbirini konuşmadan anlamak…

Benim aklım sana avare,
kalbim kapında,
anahtarı hâlâ sende.

Sen yeter ki
bir akşam,
usulca gel…