Kalabalık içinde ki sessizliği ilk bozan ben oldum.
İnadına tüm seslerin, bağıra , çağıra sustum.
Hiç bitmeyecekmiş gibi , sürüp giden kahkahaları,
Yüzlerinde maskeleri,iğrenerek taktıkları.
Hiç biri benden daha mutlu değildi,
Tek farkla oyunculukları iyiydi..
Kadife eldivenin içindeki demir yumruk gibiyim sana,
İntikamım sessiz çığlık,duyamadığın için şanslısın sanma.
Seni görmezden geldiğimde,varlığını sorgularsın her nefeste.
Şüphecilik iyi bir şey değil sevgilim,
Emin ol ki ben senin ruhunun öfkesiyim..
Kendini kaybettiğinde bulduğun o zindan,
İçindeyim boşluğun, ya da ben kocaman bir boşluğum.
Boğuldum ama yüzüyorum, ben kimim bilmiyorum.
Unutmak istediğim herşeyi hatırlıyorum
Vazgeçince bile gelmeyenleri hala bekliyorum
Bu bir sır olarak kalacaktı oysa ki!
Taşımaktan yorulmanın ifşası sanki.
Sen ve ben,gecenin tüm ışıkları söndüğünde
Sen ve ben, tüm sesler sustuğunda
Biraz başbaşa,bir hayli kaotik
Ruhlarımız yaralı,birazda melankolik
Belki yine barışırız,kırmızı kar yağdığında
Sakın adımı anma,bir gün rastladığında.
Sen de sustun mu benden sonra?
Gecenin sesizliği yıkıldı mı üstüne?
Unuttun mu yüzümü söyle!
Tesadüfen çarpıştığın herhangi biri gibi,
Bilmediğin bir şehrin sokaklarını adımladı mı ruhun?
Birlikte gittiğimiz yerlere sığdı mı öfken?
Son gördüğüm sen ol diye,
En çok gördüğüm sen ol diye,
İzledim seni bütün gece,
Ölmeden önce...
Dünya durdu kirpiklerinde,
Uçtu herşey ince ince,
Keşke yine şimşekler çaksada korkup sığınsam yorganımın altına,
Eskisi gibi yağmurlar yağsa , seller aksa arap kızı camdan baksa,
Ve ben yine arap kızını beklerken güneş açsa pencereme yeniden..
Bebeklerimin saçını kesse süt kardeşim Uğur,
Ben küsüp saklansam dolabın çamaşırlığına.
Saklambaç oynarken bulamasalar beni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!