Ağlayan her insanın, gözünde ki damlayım,
Üzgün olan kimsenin, gönlünde ki gamlayım,
Garipliği yaşayan, o garip adamlayım,
Her gün olduğu gibi, ben yine odamlayım.
Biri boynunu bükse, ben de boyun bükerim,
Ağlayanla beraber, gözyaşımı dökerim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta