Dokunacak kadar yakınken sevdiklerimiz, dokunmadık...
Şimdi dokunmak istesek de, dokunamayız..
Bu kadar mı zordu kenetlenip sarılmak...
Kolayımıza geldi kırmak, kırılmak
Doğamızda var dedik
Düzelmedik, düzeltmedik...
''Anladım ki; yok senin de diğerlerinden farkın, takılırsan görürsün dişlisine çarkın''
Bir varmış, bir yokmuş
Hem azmış, hem çokmuş
Varken yok sayanlar olmuş
Onların farkı da buymuş
Füsunun insanlığı,
Yok sayanlara armağan olmuş.
Kime sorsam iyilikten söz ediyor
Peki kötüler nerde
Kime sorsam içi dışı bir
Peki içten pazarlıklılar nerde
Kime sorsam vicdan sahibi
Peki vicdansızlar nerde
Zevklerini cennete ertelemiş kadın adıdır anne
Gövdesine düştüğü an başlar endişesi
Dokuz ay karnında taşır
Büyüyene kadar kucağında
Hastalanınca sırtında
Bir ömür yüreğinde
Madem dil kıyı, kalp deniz.
Zırhı da sabırdır.....
Yüzümüz kalbin, insan da insanın aynasıdır.
İyiyse insan, iyiyi yansıtır.
Aynan pusluysa, herkesi yanılsatır..........!
Günbatımının alacası düşmüş
gözbebeklerime
Kızıla boyanmış hayallerim
Ruhla beden çatışır durur
Ne olacak bu hallerim
Biz büyürken paylaşmayı öğrendik
Kurnazlığı, fırsatçılığı değil
Küçükler sevilir, büyükler sayılırdı
Şimdilerde ise her ikisi sizlere ömür
Değerlerine sahip çıkmaktı mutluluk
Sevgiyse emek...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!