Mevsimine küskün bir frezya avuturum yıllar yılı avucumda
bir adı da mülteci kır çiçeği
dilinden anlamayanların ülkesine iltica ettiğinden beri...
Lal bir hazanın yorgunudur frezya
yalancı baharlarıyla meşhur sakil bir coğrafyada, biteviye sızılarıya gönülsüz sürgünler verir...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta