Bir fotoğraf anlatılan
sanki benim gördüğüm fotoğraflardan biri
bu kadar mı güzel anlatılır
sanki benim duyduğum hüzün
böyle de hüzünlenen varmış benim gibi
yine girdi o şiir kanıma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ayak uyak saplantısından uzak,sade bir anlatım güzel bir sunum kutluyorum.....
insan yalnız bir fotoğrafta değil, baktığı her yerde yakaladığı bir hüzne dahil olabiliyor.. bir şiir, bir şarkı da olabilirdi elbette.. baktığımız yer değil de, gördüğümüz yer değil mi bu dünya.. ve hissetmek en derininde olduğumuz yeri değil mi dünyanın.. bir çocuğun bakışından, bir derenin akışından yahut da bu şiirde olduğu gibi bir fotoğraftan yola çıkarak kat ettiğimiz menzil değil midir hüznün şiire yansıması......... kutluyorum.. saygılarımla..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta