Fotoğraf Şiiri - Burhan Sevimligil

Öyle manalı bakma fotoğraflara.
Belki nasip olur, belki olmaz görmek.
Anılar çoğaldıkça doluyor raflara.
Çıkılmaz sokakları, marifet değil örmek...

Saçma tebessümünü, lutfedişlerini.
Karşılıksız acılarda, boğulur yüreğim.
İnci inci yüzünde saklanan dişlerini,
Görünce başlar hayalin, sevdiğim!

Gökyüzü kadar derin gözlerine,
Dalarım, bir zaman düşünürüm...
Kırılır, bas bas sözlerine,
Sıkılır, ağır bir nefeste üşürüm.

Zaten, her dolunay seni hatırlatır.
Lüzum yok, güneş açan fotoğraflara.
İstersen unutma diye haykır, bağır.
Sendeyken gönül, gerek yok araflara.

Dedim ya; bakma öyle geceleri, gündüzleri.
Bakışlarında, anadan üryan kalırım.
Gözlerin görüyor bendeki eğrileri, düzleri.
Kaçarken, kurtulur kurtulur saplanırım!

Düşerken eyvahlı, keşkeli soğuk yollara.
Belki haberi yok ne senin ne fotoğrafların.
Sararken hayat, beni sensiz kollara.
Kimsesizler sokağında tutulur kaldırımların

Korkuları bana bırak, cesareti gözlerine...
Bir ben, bir köpekler şehrin kimsesizleri.
Aynı duygular yürütmese de dizilerine.
Yatır düşün, bu çaresiz sessizleri...

Süt kokan yüreklerden, alırken aşkı,
Kaçışırken gözlerinden, buz gibiyim.
Saldırıp saldırıp koparınca aşkı.
Suya ulaşınca erimiş tuz gibiyim.

İncinmiş sisler kaçışırken, yüzün aralanır.
Peçenden sıyrılırken doğar geceye.
Her görüşümde bir hüzün karalanır.
Hatıra kalsın, bu da benden bu geceye...