Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
kendiyle konuşur gibi yokluğun
bu hikayemiz zamanın kapısında
bu gökyüzü işte kanatlarınla dokuduğun
İnsanı en çok iç yalnızlık öldürür
Yanında uyuyan kişinin sesini bile duyamazsın, bu zaman kederdir
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta