Firuze bakışlım Şiiri - Bir Serendipçe

Benim kırk yerinden kavuşamadığım düğümlü kederim!
Dağlar ardında, gönlü gözü kör hasretim...
Göğsümde çağlayan pınarım.
Gönlümün direği can evim.
Bir tek sen vardın soluk aldıran.
Kalpte saplı hançer unutmaya çalışmak.
Gökyuzunde dans etmek gibidir ellerine değmek.
Elmas ışıltısıdır o aynalar teninde.
Bu ayrılığın günahı, borcu boynuma.
Öpeyim ayaklarının değdiği yerleri.
Gönlümde hüküm süren tek saltanatım, ülkesisin sen öksüzün.
Duy beni!
Sualler kursağımda dağ oldu, gel.
Seni hatırlamak için yüzünü görmeme gerek yok,
Bir Semâ bıraktın bana, nazarımın erişemediği.
Ah gözleri uçurum, firuze bakışlım.
Ben seni ruhuma bıraktığın izlerden tanırım...
Kan diye sen damarlarımda gezinirsin.
Yokluğundan artakalan!
Artakalan diyorum ki;
İçimde bıraktığın boşluğuna bir ülke kurulabilir.
Sarı kirpiklerinin gölgesinde gururumu tükettiğim...
Ruhun hafızası vardır sen unutsan yüreğin susmaz!
Sen ve ben..
Kader bizi ayrı ayrı büyütmüş belki.
Aynı ruh üflenmiş, sadece özlemekle yoğrulan.
Cehennemde yaşayan bir güle anlatabilir misin kokusunu?
Harlı bir ateşten gömleğe sardılar beni.
Yalancılar, "Gül'sün sen" dediler güleyim diye...
Ama sen kokladın, suladın, sardın beni sır diye.
Aynadaki aksini öpmeye çalışan çocuğun beyhude masumlugudur sana hislerim.
İnsanın damına kar yağar, saçına ak düşer, bağrı ağarır mı hiç...
Hasretin, en güzel çiçekleri bile boynu bükük bıraktı.
Sen benden eksildin, sanki  bütün cihan yasına büründü.
Gel ne olur...
Gözlerinin hatırına ömrümü de koydum ortaya.
Bende senden gayrı verecek ne kaldı?
Bir şiir bırakıyorum ardımdan, bir de saklı tek hece adın.
Ölümün hükmü nedir ki?
Yaşamak her gün sensizliğe mahkûm.
Hadi, karanlığın ortasında yak son mumunu.
Bizi bu acıdan başka kim tanır?
Kim ağlar bizim kadar, kim bilir matemimizi?
Biz çoktan birbirimizin yarasına gömülmüşüz.
Hangi mezar taşır şimdi ikimizin adını?
Kim affeder kavuşamamışlığımızı?