Son veriyorum sana.
Dalları kuruyan bir ağaç gibiyim.
Dibinde ot bitmeyen bir toprak
Yağmur yağmayan bir kıta,
Rüzgar yerine içindeki fırtınarla boğuşan boğaz,
Dilenci gibiyim kapında el açmış aşk dinleniyorum senden,
Ne olur gelsen ac şu kalbini iki yakasını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta