Fırın Şiiri - Oğuz Toy

İki aşığı ayıran ölüm
Ve çarşaflar sırılsıklam
Bir başka göz yaşı indiriyorum bulutlara
Bulutlar buğulu
Bir çorba kaşığıydı babam
Ellerim hala titrek
Yukarıda tas aşağıda mermer
Bombozuk bir şohben
Ipıslak bir derz
Bir kaşık daha oğlum
Çaya katılan su
Ve paşalarca geçen yıllar
Ardından rölantide bir ampul
Seğiriyor beni uzaktan
Babam olsa utanır karıncalara nefretimden
Ve ben babam olsam
Utanırım
Bir pazar sabahının kokusu başkadır
Sobası hala tüten evlerde
Plazanın 32. katıyım
Sımsıkıyım aşağı bakmam
Baksam düşerim düşsem babam yakalar beni
Ve yine o aynı fırın zikreder beni
Askıda bir ekmek babam
Başkasının çorbasını aşa çeviren
Lapa bir aşk
Bir doyum bir yağmurun sevki
Biraz mazgal yağıyor tenteyi kapatır mısın yavrum
Bir çocuk daha aklanıyor kaydıraklarda
Yokuşlar yokuş aşağı şirk
Bir bitmiş çakmağım demiryollarında
Patlamaya hazır
Bir siyah poşet iki dilim peynir
Azıcık kuru bolca ekmek
Kolum kırık
Gözlerim kayık
Bayıra düşerim

Bir sokak lambasıyım
Boynum iple sarılı
Seğiriyorum geceyi
Bir insana koşuyorum
Sabahları çalışmam ben
Sadece yer kaplarım
Bir aşkın soluşu
Tellerim kopar
Bir genç gece altımda
Ben o lambanın altıyım
Sokaksız kaldın mı hiç
Hiç kurşun yememenin acısını bilir misin
Bir lambayı yırtarım gecem karalanır
Kaldırımı yatırırım kucağıma
Bir ben bir yeşil bardağım
Tabanlarım kadeh kırıkları
Musa’ya şahit olmadım ama
Ferahlığı sen verir misin ampulüm
Tak kesilir damarlarım daha ampul bitmeden
Babam başka vakitlerde benim
Hisseder mi
Özlediğim hiç benim olmayan kadınlar
Bomboş bir içim
Ağlıyorum cızıldıyor içim
Oysa dün ağlamazdım
Bir insanın dostu büyük bir bardak olur mu
Lamba gibi başım bükük sabaha
Bir güneş olmamakla suçlandığım çarşamba
İki çift güzel lafa serildim
Üç bardak daha su serinledim
4 5 6 7 tepeden yuvarlanmak kuşlarla
Ve son saniyelerimde hatırlanmak
Ağlamamı kaçıran rüzgarlar güçsüz
Ben güçsüz ben
Yazamıyorum artık mektup
Yazamıyorum derinlere
Umrum değil
Seni senle aldatacak kadar kim sevebilir