Firdevs Şiiri - Kutluay Erdoğan

Buğday saçlar zaman gibi dağılıyor, Firdevs.
Bu anlamsızlık içinde ne işin var senin?
Ağaçların arasında dikilmiş apartman ki bir dev,
Bir de sonsuzluğa satamayacağım yalnızlık…
Zaman, dökülen saçlar gibi daireme dağılıyor, Firdevs.

Benim kafamın içine zehirli yılanlar yumurtlar.
Çoğu zaman karışır düşüncelerim.
Gözlerim, saçlarında şifalar, umutlar…
Uzatma.
Sar saçlarınla kafamı ki
Buğday saçlar saman gibi dağılıyor, Firdevs.

Huzurun, bir kış cumartesisine uyanmak.
Pespembe bir gökyüzü hayal et.
Altında ölmek, üstünde yaşamak.
Ben yaşamaktan bihaberim; ne de içim
Dolu dolu olsa yaşamla,
Sen olmadıktan sonra bomboş bir
Bulut karmaşası gökyüzüm, Firdevs.

Dirseklerimin yarasından bulurlar izimi.
Sana ulaşma niyetinde beden, zihin.
Bilmem haberin gelir mi, bilmem.
Üstüm başım, etlerim dökülüyor, Firdevs.
Veba gibi çürüyorum olmayışında.

Olmayışın öksüzlüğe çayır yoldurur.
Bir yurt bahçesinde, yağmur altında,
Çivi gibi çakılmış dünya toprağına,
Melül melül, masum bakışlar karşıya…
Dinmiyor yağmur; ıslanıyorum, Firdevs.
Yatağıma korkudan kaçırıyorum.

Başkasına başlayan şiirlerin sende son bulduğunu,
Kafamı başkalarına takıp aklımda senin olduğunu,
Gizli gizli dünyaya seni sorduğumu,
Kendime haybeye yorduğumu
Belli etmem; meraklanmayasın.

Sen yol alırken güneye doğru,
Koymam yanına ahımı.
Su niyetine dökerim gözyaşımı son kez arkandan.
Son kezine söz vermeden…
Sen görmezsin ama yolunu açsın.
Zaten nehir olup aksa,
Akdeniz’e ulaşırsın.