Tevhid, sadece “bir” demek değildir;
O, varlığı yoklukla terbiye etmektir.
“Ben” dediğin her şey yalandır aslında,
Çünkü “Ben” yoksa, “O” başlar orada
Toz
Yolum şimdi yine yeniden toz kaplı hayatımın devraldığı tek çıkar acı köprüleri ve birikiyor istemeden kaçışlarım.
Hüzünlü bir durak otobüs durağı ilk terkedilişim.
Sonra aklıma geliyor sabahın köründe ilk kez gün batımı kutlayışım.
Ülkemde
Hergün aklımdan geçer anı yaşamaksa hak getire
Mısralar, sevgi sözcükleri çırpınıyor gökkubede
Ve Sonra ülkemde sevdalar bilirim gayet nazik üstüne titreyen
Buzdağına aşık ilahi inler en yüceler ötesinde ve şükürler alın secdede
Üstelik
Rüzgarların en hoyrat sendeydi gelende sendeydi sanki gidenim sende
Hatta ölüme dimdik yürüyen askerlerimde
Seni hatırlatır bana bazen her nesne seni düşündürür şimdi yokluk içinde evren bagnazlaşan sesler çokta davetkar hayallerde
O eski geniş yapraklı kavağın altında tanışırdık hayatla.
Genelde kavgalar oyunlar arasında geçerdi.
Çocukluğum gençliğim ince naifti bilhassa insanlar tanıdım güçlüydü babaydı.
Koruyan canı can bilen anneler görürdüm merhametliydi şefkat sarardı sofraları epeyce.
Yoksuldu belki evler ama muhabbetliydi çoşkuluydu.
Uzaktan Yakından
Yoğun saatler insan sesleri uzaktan yakından merhaba diyen kuşlar adil bir ölüm çığlığı sonra
Uzaktan Yakından
Yoğun saatler insan sesleri uzaktan yakından merhaba diyen kuşlar adil bir ölüm çığlığı sonra
Adı konulmamış öteler zinciri
Felaketin eşiğinde nelere faydalı olmadı bu kalp.
Üzülme Sen
Üzülme sen lakin ben geberiyorum diye,
Işığını kaybettim diye.
Şimdilerde hayat gemisi su alıyor sevdiğim.
Unutumam seni kahrından bin saçda ağartırım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!