Firârın Sonu. Şiiri - Ilgın Maria

Ben aşktan firâr ettim, aşk peşimden geldi,
Geceler sustu, içimde bir tek ismin kaldı.
“Unuturum,” dedim, gönlüm yine seni andı,
Ben senden kaçtıkça kader yolumu sana bağladı.

Bir vakitler sevdaya kapılarımı ördüm,
Gönlümün her köşesine sessiz duvarlar ördüm.
Bir daha kimseye kalbimi vermem, diye yeminler ettim,
Sonra seni gördüm; bütün yeminlerimi unuttum, sustum.

Ben aşkı bir ateş bildim, elim yanar sandım,
Bir gönülde fazla kalırsam kendimi kaybederim sandım.
Bu yüzden her yakınlığında biraz daha uzaklaştım,
Sen bir adım geldin, ben üç adım kaçtım.

Ne tuhaf bir hâlmiş bu gönül meselesi,
İnsan en çok korktuğu yerde bulurmuş kendisini.
Ben “sakın yaklaşma” derken içimden sana,
Kalbim çoktan açmıştı sana bütün pencerelerini.

Bir fincan kahve yaptım, geceyi yanıma aldım,
Dumanına baktım, seni hatırladım.
Kahve soğudu, gece uzadı, ben sustum,
Seni düşünmediğimi söylerken yine seni düşündüm.

Ben seni sevmedim, dedim kendime,
Yalnızca alıştım sesine, yüzüne, kelimelerine.
Yalnızca merak ettim seni geceleri,
Yalnızca adını aradı gözlerim kalabalıklar içinde.

Böyle kandırdım kendimi bir müddet,
Kalbim bilirdi gerçeği, dilim etti inkârı adet.
Ne zaman adın geçse değişirdi içimde hava,
Ben hâlâ “tesadüf” derdim, gönlüm derdi “sevda.”

Senden kaçmak için sustum,
Sustumça sana daha çok tutundum.
Gözlerimi kapattım, seni gördüm,
Kalbimi kilitledim, anahtarı sende buldum.

Meğer aşk kapıyı çalmazmış her zaman,
Bazen sessizce girermiş insanın hayatına.
Bir bakışta, bir cümlede, bir kahve kokusunda,
Bir gecenin en tenha saatinde, insanın tam ortasına.

Ben seni kaybetmekten korktuğum için sevmedim,
Sevmekten korktuğum için seni kendimden gizledim.
“Olmaz,” dedim, “bu gönül bir daha kimseye açılmaz.”
Gönül güldü içimden: “Beni kandıramazsın.”

Çünkü sen gelince değişti bütün bahanelerim,
Sana çıkmaya başladı sakladığım bütün yollarım.
Ben ne kadar “hayır” desem de sana,
Kalbim her defasında “evet” dedi ardımdan.

Şimdi bilmem, bu sevda nereye varır,
Belki bir sabah söner, belki yıllarca yanar.
Belki yollarımız ayrılır, başka diyarlara savruluruz,
Belki de bütün firârların sonunda birbirimize varırız.

Ama şunu bilirim artık, ey gönlümün korkusu:
İnsan bazen kaçtığı şeyin olurmuş mahkûmu.
Ben aşktan kaçtım, aşk beni buldu;
Ben seni unuttum sandım, kalbim seni çoktan seçti.

Ve şimdi ne zaman gece çöker, kahvem önümde tüter,
İçimde eski bir korku, yeni bir sevda büyür.
Ben hâlâ aşktan kaçıyorum, belki biraz da senden,
Lâkin nereye gitsem, yol dönüp dolaşıp sana gelir.

Meğer benim firârım sana varmakmış,
Bütün “hayır”larımın içinde bir “evet” saklamakmış.
Ben aşktan kaçarken yakalanmışım meğer,
Ve insan bazen en güzel suçüstünü kendi kalbinde yaşarmış.
-Ilgın M.