Fincanda biriken Dünya Şiiri - Gece Gözlü

FİNCANDA BİRİKEN DÜNYA
​
​"Bak yine telvesi koyulaşmış dipte," dedi biri,
Gülüşü porselen fincanın kenarında çınlarken.
"İnsan en çok neyi biriktirirse ondan ibaretmiş;
Biz neşeyi biriktirdik, bak, keder bile tebessüm ediyor geçerken."

​Diğeri gözlerini süzdü, bir yudum daha aldı sıcaklıktan:
"Dünya dediğin," dedi, "iki fincan arasındaki o kısa mesafe!
Herkes kaderini ararken gözünü göğe diker,
Oysa biz mucizeyi koyduk masaya, köpüğü üstünde..."
​Fısıltılar karıştı birbirine, sohbet koyulaştı derinleştikçe.

Biri hayatın sırrını çözmüş gibi attı kahkahasını,
Diğeri tabağa düşen falın izinde okudu yarını.
Ne dert kalabildi o masada, ne bir gölge;
Sözler demlendikçe hafifledi içlerindeki yükler.

​"Kendi ışığını yakarsan," dedi diğeri gözlerinin içi parlayarak,
"Karanlık bile gelip senin yanında ısınır."
Kahkahaları çınladı kafenin neşeli uğultusunda;

İki kız, bir masada, hayatın tüm derinliğini
Bir yudum kahvenin lezzetinde hafifleterek çözdüler.