Filiz Şiiri - Gözde Demirtaş Karhan

Bir sessizlik inatla toprağı deler,
Görünmez kökleri derinlerde saklı.
Toprak küser gibi olsa da kışa,
O, inadına bir filiz gibi baş kaldırır yaza.
Gözlerinde eski bir baharın inatçı mavisi,
Adım atsa arkasından yürür nehirler.
O, kışın ortasında güneşe açılan pencere,
Sessiz, sedasız ama koca bir direniş.
Yorulur sanırsın, omuzları düşer gibi olur,
Bir bakarsın yeniden sarılmış hayata.
Dağ başındaki yalnız ama ulu ağaç gibi,
Kendi rüzgarını kendi yaratır o kadın.