Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

güneş...
ki...içi dışı...
ateş doluydu...
dünya...
ki..içi ateş...
dışı toprak kokuyordu...

Gönlümde...
Öyle bir aşk..
Doğsun ki....
Güneşler gibi...
Hem ısıtsın...hem yaksın...
Gündüzleri gözlerimin...

şarkılar...
aşkını arıyordu...
ya kanunun...
ya gitarın tellerinde...
titreyerek...titreterek...
iç çekerek...

ben,
sana karşı
kuzu gibi dururken...
sen,
bana karşı
öyle şeyler yapıyordun ki...

sesler...
anlam yitirdiğinde...
gözler...
mana yüklendiğinde...
sızılarım...
yaş olup dökülüyordu.....

sesler...
kimi dağılıp giderler...
bir araya gelmeden..
rüzgarlara kapılıp..
dalgalara takılıp...
yalanlara aldanıp...

gönlüm,
öylesine senle
doluydu ki..
her doğan günde,
adını haykırmak isterdim
duysun diye,

ey insan...
iyilik yaparsan...
senden evvel... seni,
özler bulursun...

ey insan...

AŞK...
Seni bekliyordum..
Kara kışların ardında...
Eriyen karların arasında...
Bir umut gibiydin...
Kardelenlerin mavisinde...

aşk...
sen bensen...
ben yağmur yağsın dersem...
beraber ıslanırız istersen! ...

aşk..