Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ben...
damla olsam...
gönlüne düşsem...
damla..damla taşmadan....
sen..
selim ol...

Ben sana...
Sözlerimle yazıyordum...
Sense...gözlerinle...
Hepsini birden siliyordun....
Ben sana...
Çiçekler topluyordum...

küçük...
bir esinti bile...
kavak yaprakları arasında...
senfoniye dönüyordu...
yapraklar...
esintinin eşliğinde...

Aşk...
Bir bahar günü
Yola çıkmış...
Önce...
Güneşin ılıklığına sarılmış...
Sonra da

Bir...
Bahar dalıydı
Saçlarına değen...
Pembe çiçekleriyle
Yanaklarında...
Ebrulileşen...

Bal..
Ya süzülür akar..
Ya ezilir çıkar..
Peteğinden...
Senin..
Gözlerin..

Bedenim...
Neredeydi? ....
Şekli de gizliydi...
Ruhum neredeydi? ...
Seydi miydi?
Şaki miydi?

Göğün rüzgarları
Yerin üzerinde esiyordu...
Ki...
Yönleri...hızları...belli
İçlerinde sakladıkları,
Yağmurları...karları..belli

dün...
denizin...
derinlerinde...
karıştı mavilere....
maviler...
bir umuttu...

sana,
seni..ne çok...
sevdiğimi söyleyecektim...
dilim...dönmez oldu...
sana,
ikimize yazılan....