Figenim. Şiiri - Hasan Belek 2

Figenim

​Gönül bağım perişan, baykuş konmuş dalıma,
Hicran rüzgarı eser, bak şu garip halime,
Bir teselli sun artık, bu bitmeyen zulüme,
Sevda sahrasında, yol eyle beni Figenim.

​Gözlerinde fer kalmaz, yaşlar diner mi sanma,
Hasret narına düşüp, eyvallahsızca yanma,
Senden gayrı bir isme, ne olur beni anma,
Vuslat bağlamında, tel eyle beni Figenim.

​Kışın ortasında kaldım, sığınacak yerim yok,
Sensiz geçen her ana, inan karnım öyle tok,
Yüreğime saplandı, kirpiğinden zehirli ok,
Derdinin içinde, hal eyle beni Figenim.

​Sabahın seherinde, dertleşirim kuşlarla,
Ömür geçip gidiyor, bitmeyen yokuşlarla,
Yüzümdeki çizgiler, bitsin artık boşlarla,
Kudret sofrasında, gül eyle beni Figenim.

​Gurbetin acıları, çöktü yine bağrıma,
Kimseler derman olmaz, bu amansız ağrıma,
Bir kez dönüp bakmadın, şu yaralı çağrıma,
Aşkın ateşinde, kül eyle beni Figenim.

​Yıldızlar şahidimdir, uykusuz gecelere,
Sığdıramadım seni, şu kısıtlı hecelere,
Erişmek mümkün müdür, o büyük yücelere?
Dua makamında, dil eyle beni Figenim.

​Hasan'ın kalemi dertli, kağıt ağlar halime,
Senden başka bir sözü, yakıştırmam dilime,
Hükmün fermanın olsun, razıyım her ölüme,
Aşkın deryasında, sal eyle beni Figenim.

Hasan Belek
Akçay