Figan Şiiri - Emre Öz

Emre Öz
5

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Figan

Kapanıyor, mühürleniyor fermanım
Yorgunluk alevinin sindiği mum damlalarıyla
Gün ve günlerde eriyorum, benden kalan
Hiç ve hiç olmamaklı çoğul duygular

Eski çamlar bardak olmuş
Bestenigâr’ın düğümlendirmesiyle yapraklarını
Eğiliyorum sepetlerdeki altının ışıltısına
Sarı sepet, sarı altın
Gizlemiş kendini ,kendi gibi ılımış samanlarla

Yoruluyorum
Cızırdayan plaklardaki
Rast’ta Nihavend’de

Segâhta durdum
O ne hoş makamdır
Dinleniyorum, uyuklarken
Mırıldanıyorum uzaklara dalarken
Öteki oluyorum adımın seslenişinde

Üflüyor neyzen beni
Ferah nefesiyle
Kamaşan gözleriyle

Karışıyorum çapraz bazen de düz dikiş raylarda
Atışıyorum, makinistimle
Vagonlarım hafif geliyor göğsüm havada
Ayaklarım yere saplanmış

Kağıtlar şeffaf geliyor.
Mürekkebim dökülürken
Ucu olmayan kalemimde
Sâfâ’ya dalmış bir el
Ve benden habersiz taşan bir sel

Geceye döktüm zift karası gözyaşlarımı
Isınmak için koşarken çıkmaz sokakta
Önüme çıkan ilk duvar saniyelerle sınırlanmış taksimlerdi
O anların resitalinde

Uzaktan bir kağnı geliyor reçete yüklü
Arabacı diyor ki
Dermanın uzaklarda, söylemiyor mekanı
Bir dergâh veya bir beş duvar oda
Bilemiyorum...

Mest-i hayal midir bu ahenk
Beni sarkıttı kamışların içine
Kuru kamışlar
Bir kamayla ney olan kamışlar
Ama parmağın dokunduğu nota
İnliyor, kulaklarını tıkamış bir denek gibi
Süzüyor beni

Köşeden bir dede göründü
Sakalı mayhoş
Konuşurken dem vuruyor yüzü
Anlamayana beyhude
Ve dinlemeyene umarsız bir inilti

Hiç’im azab-ı mukaddes te
Keşfeyliyorum... boş kadehteki alemi

Emre Öz
Kayıt Tarihi : 27.10.2019 20:32:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Neyzen Tevfik Kolaylı’nın hiçlik felsefesinden ve yaşadıklarından ilham alarak yazdım.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!