Fetih Coşkunsu Şiirleri - Şair Fetih Coş ...

Dağıttı kalbi, yâr denilen. Duygular haddini aşınca. Sustu, heyecanla sevilen. Kaygılar murada ulaşınca.. Gözleri sevgi haykırırken dün. O aynı gözler git diyor bugün. Çırpınmak boşadır büsbütün. Yâreninden, yâr da cayınca..

Bilmedin kapına gelen hikmeti, ziyareti. Kendinden bildin her ânı, zamânı, ziyafeti. Görmedin şefkatle sunulan imtihânı, fazileti. Sıradan bildin her sözü, selâmı, marifeti..

Şimdi bırak, herşey sâdeliğiyle kalsın. Herkes fırçasını tabloya kendi çalsın. Bırak! Her resim kendine yakışır mâna alsın. Herkes kendi resmini duvarına kendi assın..

Ne ömrüm uzun, sandığınız kadar. Ne de yaşıyorum; gördüğünüz kadar. Vaktim dar, isteklerim olsa da mâkul. Ölümü tadacak elbet her nefis, her kul..

Dünya'ya bıraktım, sardığım son sevdâyı. Dindiremeden yüreğimde kanayan yarayı. İstemesem de sevdiğimle uzattım arayı. Kovdum! Kaldırabilsin diye en son vedâyı..

Belki böylesi gerekiyordu, devam etmesi için. Yokluğunda hıçkırıklarla ağlasam da için için. Yorgun yüreğim son sabrını da feda etti onun için. Sonsuzlukla hemhâl oldum! Sormayın artık kim, nasıl ve niçin..

Kimi zengin sanar beni, kimi gezgin. Geleni gideni, biçtiğim yıllara sor. Bazen elimde kârdır, bazen dilde sır. Gayreti zahmeti, geçtiğim yollara sor..

Sorun et ki, soru sorasın. Cevap al ki, kafa yorasın. Deva saklıdır semada ve yerde. Yeter ki talip ol, yarın denen derde..

Hangi diyar buyur eder seni, ıssız yalnızlığında.. ve hangi şehir açar sana kollarını, bir ben gibi. Hangi sokaklar okşar saçını, için için ağladığında.. ve hangi yollar serilir ayaklarına, bir seven gibi..

Korkusuzluk aşılanınca insana, zamanla Allahtan da korkmaz oluyor. Yüzsüzlüğe bürününce her mâna, hataların ardı arkası kesilmiyor. Asır geçse, çağ değişse cehâlet yerinde sayıyor. Vah zavallı! Sosyalmedya'da yaptığı paylaşımlar; amel defterine yazılmıyor sanıyor..

Zaman zaman fırtınaya ihtiyaç var ki, toz ile toprağın farkı belli olsun..

Toplum adına idealleri olan bir insanın, bundan vazgeçmesi; bir çeşit intihar sayılır..

Birbiriyle tartışmaktan konuları tartışmanın adâbını unutan(!) Doğruyu/yanlışı hakkaniyetle değil, nefsaniyetle tartan(!) İşin doğrusu yerine, kendi doğrusunu duyurmak için konuşan(!) ve adâleti sadece kendi çıkarları doğrultusunda arayan(!) .. her görüşe mesafeliyim!