Fesleğen Kokusu Şiiri - Ahmet Gürkan

Çocukluğumun
saçlarını okşadım bu sabah,
Fesleğen kokusu sardı etrafı..

Ne dert,
Ne tasa,
Ne kaygı,
Bir ömür kadar uzaktı...
Güneş,
Kerpiç duvarın eşiğine bağdaş kurmuş,
Yüzüme gülümserdi.
Cebimde dünyalara bedel bir kaç bilye,
Gözlerimde gökyüzünün sonsuz mavisi...
Hayat, sığardı bir avuç saf sevince.
​Korkma dedi içimdeki çocuk,
O koku gitmedi, sadece sende saklı.
Hâlâ taze, hâlâ yeşil, hâlâ canlı...
Şimdi dokunsan bir umuda,
Yine o fesleğen kokar yarınlar.
Çünkü her şafak,
Yeniden uyanan o çocukla başlar.

ƛ.ƓƲƦƘƛƝ

#αнмєтgüякαη