Sıradan bir insan.
zamanın içinde bir an vardı,
adı yoktu,
ama kalbimde yer etti.
görmedim onu,
ama bilmek yetti —
yağmurdan sonra buldum seni,
bir taşın altında,
yaralı,
kıpırdamaya korkar halde.
ellerimle aldım,
biri konuştu,
öteki dinliyormuş gibi yaptı.
kelimeler birbirine değmedi,
sadece çarpıp dağıldı.
hiçbir şey direnmiyor.
gökyüzü bile susmayı öğrendi.
içimde bir boşluk var,
korkutmuyor beni.
belki bu huzurdur,
Bugün de hayattayım
özel bir sebep yok
vücudum alışkanlık gereği
çalışıyor
Düşüncelerim sıraya girmiyor
yukarıya bakıyorum bazen,
sanki orada başka bir ben kalmış gibi.
uzandım,
yetemedim.
her adımda geçmişin ipi
ev susuyor;
ben susun daha koyusuyum.
(çekmeceyi kapat, içinden rüzgâr sızıyor.)
duvar, kendini tekrar ediyor
saatin pası dilime bulaşıyor
ikisini de duydum.
biri özledi,
biri özlenmeyi reddetti,
ama her ikisi de sustu.
rüzgâr geçti,
sessizliğim artık ağır değil.
taşıyorum,
içinde kırılmıyorum.
bir şeyler değişti
bunu anlatamıyorum
hiçbir şeyin eksik olmadığını
bir sabah fark ettim.
bir isim gelmedi aklıma,
bir yüz belirmedi.
sessizdim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!