Ferdi Pekdemir Şiirleri

23

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ferdi Pekdemir

Artık aramıyorum seni... Buldum diyelim, sende kaybettiğim herşeyi bulmak mümkün değil ki... Buldum desem, seninle uyuduğum gecelerin sabahında gene yalnız uyanmayacağım ne malûm? En zararlı alışkanlığımdın ama seni bıraktım. İzin var mı? Tabi ki de var, yüreğimin her yanında pay sahibisin. Günün birinde bu topraklara senden daha yüksek fiyat biçen biri bütün haklarını sana sormadan devralacak. Ve ben o günü bekleyene dek seni bitirmiş olacağım.

Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Düşmanı da olurum ben aşkın, korkusuzca savunurum kalbimi.
Yeter ki dönmesin sırtını umutlar bana, küsmesin başkoyduğum yastık.
Uğruna savaşacağım tek şeydi umudum, bu yüzden başlattım kendi harbimi.
Aşkla rakip olduk, ben ve kalbim unumuzu eledik eleğimizi astık.


Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Biri duygularla,umutlarla ve ayrılıkla fani bir insanın ruhen nasıl öldürüldüğünü anlatan bir senaryo kurmuş ve adını aşk koymuşlar. Öldüğünde bedeni çürüyen bir varlığın yaşaya yaşaya ruhu çürüyor. Sonra o ruhla tökezleye tökezleye yaşamaya çalışıyorsun. Peki aşk bunun neresinde? Aşk bunun tam merkezinde, hani ciğerin sol tarafı var ya, işte tam orda. Hani akıl dedikleri ancak işin içine duygular girdiğinde dümeni kontrol edemeyen o şoförden dümeni ele alan akıl hırsızı var ya işte o aşk oluyor. Aşk, ruha yapılan en ölümcül işkence, kalbe atılan en büyük kazık, mutluluğa saplanmış ve orada parazit gibi yaşayan bir heves parçası...

Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Bir düş büyütüyorum içimde, dünyanın karanlık sokaklarına inat.
Neyin inadı bendeki bilmiyorum, hayatla bitmemiş bir hesap.
Bu kadar körmüydü gözler? Hep kışmıydı kainat?
Yolun düşerse gönlüme, en güzel mekânıma bir sap.


Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Duy sesimi, ben mi? Ben olmayan vicdanının en ücra köşesiyim.
Yüreğimin dört bir yanını ayrılığınla yangın yeri ettiğin ben.
Hani şu aşkına en zehirli kelimelerini savurduğun ben.
Duy sesimi, ben mi? Ben olmayan vicdanının en ücra köşesiyim.


Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Bırak sensiz oluşumu, ne kadar umrunda olabilir ki senin bu vahşet?
İyiyim ben, idare ediyorum bir şekilde bu kaosu, suyuna gidiyorum kahırların.
İsyan mı çıkarayım kurtuluş için yüreğimde? Yok bende öyle bir cürret.
Hem bu isyan acına ihanet olur, izi hâlâ taze açtığın yaraların.

Kalın duvarlar örüyorum içimde, gelme diye değil, ezip geçme diye.

Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Susuyor içimdeki derin çığlıklar. Nasıl bir aşksa bu, feryat figan. Sönüyor dünyamdaki bütün ışıklar. Değişik bir karanlık bu, başrolde bir figüran. Oysa ki ben bir bakışınla tarumar olurdum. Varsın yıkılsın hayallerim, bitsin yüreğimin şarkıları. Umudumu zincirlemesen, belki yolumu bulurdum. Yokoluyorum bu şehirden, uzaklaşıyor kalbin atışları. Bu saatten sonra yürek ne der bilmiyorum ama gidiyorum. Sana bırakıyorum bu koca şehri, senin olsun bunca sokak. Son birkez gül bana, sadece gülüşünü bana bırak. Gidiyorum ben, ellerim,gözlerim,yüreğim artık senden ırak.

Devamını Oku
Ferdi Pekdemir

Sadece sen biliyorsun gönlümün sokağını. Neresi çıkmaz sokak. neresi en güzel köşesi... Çünkü en güzel sokağımdaki evimde sen yaşıyorsun. En güzeli de ne biliyormusun? O, yıkık dökük bir sokak, harabe bir yer bile olsa sadece sana ait. Kırma duvarlarımı, dökme tozlarımı... Sadece sev, yaşa benimle. Eğer çok bunalır sıkılırsan ara sıra kararmış perdelerimi arala, tahtaları çürümüş penceremden nasıl sevildiğini seyret. Ama asla ve asla bu hurda yığınını sensiz, nefessiz bırakma.

Devamını Oku