Ölümün kucağında sevmişim yarimi
Bir çiçek gibi koklamak istemiş
Arının polen almasından sakınıp
Kem gözlere küsmüşüm
Yolları mekan etmiş
Zamanı hiç eylemişim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta