Bir tabak eksildi sofradan,
Bir ömür gitti kalbimden.
Karnımız doydu belki,
Ama ruhumuz aç kalktı.
Ne yemek aklımda kaldı.
Yolun sonundayım
Görünmez ufkun son akşamındayım
Bir ömrün küllerinde sessizce yanmaktayım
Ne zaman geri döner, ne de eski günler gelir
Kaybolan yıllarımla hesaplaşmaktayım
Yıldızlar bile küsmüş, gökyüzü suskun bu gece
Derin bir hüzün var dünya ile aramda.
Aldığını geri vermiyor dünya.
Gidenler fotoğraflarda kalıyor.
Bir çocuk düştü okul yolunda,
Bir anne yandı sessizce, sonunda.
Bir kadın sustu, gecenin koynunda,
Bir dünya utandı kendi vicdanında.
Kalemler kan değil, umut yazmalı,
Yaşarken ölür mü insan, susarken için için.
Gülüşünde kış saklayıp ağlarken sessizce,
Bir ömür yük taşır da yorulmaz mi yüreği,
Kendi evinde yabancı, kendi ruhuna sürgün biri.
İnsan en çok sevdiğinden kırılırmış meğer,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!