Fani hayat Şiiri - Kurtca Kavas

FANİ HAYAT

Öleceğiz bu fani hayatta,
Bugün de geldi, geçti ömrümden.
Bir güneş doğdu, bir güneş battı,
Kısacık ömrüm geçti gözlerimden.

Hayat kısa, yaşanmaz oldu,
Gönlümde baharlar açmaz oldu.
Ay da sensin, güneş de sensin,
Benim bugünüm, yarınım sensin.

Gel, gönül baharım sen ol,
Kalan ömrüme hayat sen ol.
Yaşlandım, ömrüm geçti,
Ben bu hayatı yaşayamadım.

Bir gün olsun seni göremedim,
Bir gün olsun sana doyamadım.
Sen gelmedin, yıllar geldi geçti,
Ben seni beklerken ömrüm tükendi.

Senin yaşlandığını da görmedim,
Ne yapayım sensiz geçen ömrü?
Ömür, ömür…
Sen misin benim dünyam?
Neden bu kadar zor geçtin,
Neden bu kadar yordun beni?

Gönlüm bilmez yaşlanmayı,
Yıllar geçse de dinmez sevdam.
Gel gönül, benimle yaşlan,
Gel, kalan yılları beraber tamamla.

Ölmedik mi biz?
Yaşamadık mı biz?
Bunca yıl nereye gitti,
Bunca sevda neden yarım kaldı?

Sen beni görmedin
Hayatımın baharında.
Ama ben seni gördüm,
Kendi ömrümün en güzel çağında.

Gel…
Bugünü yeniden yaşayalım.
Geçmişi geri getiremeyiz belki,
Ama kalan zamanı paylaşalım.

Çünkü öleceğiz bu fani hayatta,
Güneş batacak, ay kaybolacak.
Yıllar yine gelip geçecek,
Bir gün bizim de adımız kalacak.

Öyleyse gel, daha vakit varken,
Daha baharımız solmadan,
Daha ömrümüz tükenmeden
Birbirimize sarılalım.

Öleceğiz bu fani hayatta…
Öyleyse gel,
Kalan ömrümüzü yaşayalım.