Fal Şiiri - Orhan Sadıkoğlu

Derin gözlü sevgili,
Mesele bu gün çok büyük.
Yolculuk çıktı falımda,
Falımda ayrılık çıktı.
Çıktı yine bilirsin;
Fala da inanmam falsız da olur,
Zira falcı da bana inanmaz.

Tenine uzaklık çıktı,
Yine inanmadım bu gün, kızma.
Tura geldi tuttuğum yazı;
Bir tuttum bin, üç tuttum beş çıktı.
Yine inandıramadı, sakın kızma.

Gül çıktı uzunca güldüm,
Sen çıktın bir ara gözlerimden;
Sonra sustuk, sakın kızma.
Faldan daha gerçektin,
İnandım sonra vazgeçtim.
İnanılmayacak kadar gerçek,
Unutulmayacak kadar keskindin.

Güleç yüzün de çıktı sonra,
Falım derin değildi gözlerinden.
Ellerin dünyanın en uzun falıydı,
Çıkıp gelesim geldi oradan.

Sonra bir mevsim çıktı ilahi;
Aşk, özlem, mutluluk, gelecek çıktı.
Sana dair her şey güzel çıktı;
İnanmadım yine fallarına,
Lakin falcı da bana inanmadı.

Oturup ağlayasım çıktı gitti,
Yapamadım senden ayrı.
Sevda çıktı saçlarından;
Güneş ve yağmur aynı anda,
Önce güz sonra bahar art arda çıktı.

Nereden çıktı bu ayrılık?
Gözlerin en güzel ışıktı.
Falcı yine inanmadı sanırım, bulaşıcı...
Tutundum kirpiklerine fırtına çıktı.
Çok özledim, bu ayrılık epey uzun;
Sancılı, gizemli ve kahverengi çıktı.