Eyy Kader Şiiri - Hamit Atay

Eyy Kader

Eyy kader,
sendin hani adil olan,
sendin hani sabrı ölçen,
neden zalim çıktın da
böyle yakıyorsun beni?

Hangi duam yarım kaldı da
geceleri uykusuz bırakıyorsun,
hangi günahın bedelidir
kalbime çöken bu ağırlık?
Ben sadece sevdim,
çok mu geldim sana?

Bir elimde umut,
öbür elimde kırık bir hayat,
her kapıyı çaldım
ama hepsi yüzüme kapandı.
“Biraz daha dayan” dedin,
dayandım…
“Biraz daha sus” dedin,
sustum…
Şimdi soruyorum sana:
Bu suskunluğun sonu var mı?

Her düşüşümde yerden aldın,
ama yine yere vurdun beni,
kalkmayı öğrettin belki
ama yürümeyi unutturdun.
İnsan bu kadar mı sınanır,
bu kadar mı yalnız bırakılır?

Gülmeyi unuttum kader,
aynaya bakınca tanımıyorum yüzümü,
gözlerimdeki ışık
hangi yol ayrımında söndü
hatırlamıyorum bile.

Sevdiklerimi aldın benden,
kalanları da uzaklaştırdın,
kalabalıklar içinde
tek başıma bıraktın.
Ben kimseye yük olmadım,
neden sen yükledin bana
bu kadar acıyı?

Eyy kader,
eğer bu bir imtihansa
soruları çok ağır,
eğer bu bir yolsa
yokuşu bitmiyor.
Ben yoruldum,
ama vazgeçmedim…
Belki de sana inat.

Bil ki hâlâ ayaktayım,
dizlerim titrerken bile,
kalbim kanarken
şiire sığınıyorum.
Sen yaktıkça
ben küllerimden
yeniden doğmayı öğreniyorum.

Son bir sözüm var sana:
Beni yıkamadın,
sadece derinleştirdin.
Günün birinde
hesap sorulursa
ben susmayacağım…
Çünkü ben
acıyla büyüyenlerdenim.

Hamit Atay