Ben ve Yüreğim Şiiri - Veysel Sari

Karşılıklı oturduk yine; bir yanda ben, bir yanda o yorgun ihtiyar,
Dedim ki ona:
Bak, yine bir sızı var, içimde dinmeyen bir rüzgâr.
Yine bir isim dolanıyor dilimize, söküp atamıyoruz bir türlü,
Aklımız dumanlı, uykular haram, gönlümüz ise hep mühürlü...
Ben anlattım derdimi, o sükûtla dinledi her bir sözümü,
Sustum sonra... Sigaramın külünde kaybettim kendi özümü.

Derken, Yüreğim doğruldu yerinden, yırtar gibi sessizliği,
Gözlerimin içine baktı, dağıttı o içimdeki tüm belirsizliği. Dedi ki:
Bırak bu masalları evlat, bırak bu süslü yalanları,
Bahane etme artık rüzgârı, yağmuru ya da geçen zamanları!
Sen düpedüz, sen iliğine kadar, sen ölesiye yanmışsın,
Sen bu insanın aşkıyla yoğrulmuş, onunla uyanmışsın!"

Bir an durdum...
Bir kentin kahrı bindi yorgun omuzlarıma,
Bir "Eyvallah" çektim ki; tuz basıldı kanayan tüm yaralarıma.
Evet be! Sevdalandım işte!
Var mı bundan ötesi, daha uzağı?
Hangi yasa yasaklayabilir gönlüme kurduğun o eşsiz tuzağı?
Yüreğim bana "O senin canındır" dedi, mühürledim sol yanımı,
Onun uğruna feda ettim ben; huzurumu, gençliğimi ve anımı.

Şimdi herkes duysun, dünya bu itirafın altında ezilsin kalsın,
Mevsimlik heves değil bu; bırakın bu yangın ruhumu sarsın!
Ben her sabah onun adıyla uyanan, onun hayaliyle doyanım,
Kendi kalbinin yangınında kül olup, o külden tekrar doğanım.
Hüsranım derya olsa da, bu özlem beni yakıp kavursa da;
Bu benim en şerefli teslimiyetimdir, dünya karşı dursa da!

Sevdalanmışsın" diyenlere tek bir cevabım var, iyi bilsinler:
Sevda; birine esir olmak değil, gerekirse onun yolunda ölsünler!
Bizim lügatimizde sevda; aklından bir an bile çıkarmadan yaşamaktır,
Kendi yangınına arkasını dönmeden, o ateşi gururla taşımaktır.
Bundan sonra ne yollar yorar bizi, ne de o bitmek bilmeyen yokluk,
Çünkü biz artık; "Ben ve Yüreğim", senin sevgine mahkûm olduk.