Eyvallah Şiiri - Barış Cansever

Göz kırpma mesafesi kadardır hayat dediğin;
Mizan, heybendeki iyilikle şerdedir.
Bir nefeslik kredidir elinde kalan sermaye,
Harca harcayabildiğin kadar; saat durmadan işler.

Hayat, sebep-sonuç ilişkisiymiş meğer;
Ve ben bunu tanımlayarak öğrendim!
Ben böyle sonucun ta...

Astarı yüzünden pahalıymış meğer güvenmenin,
Bedelini gençliğimle, ömrümle peşin ödedim.
Şimdi ne bir eksik ne bir fazla;
Herkes hak ettiği değerde, hak ettiği uzaklıkta.

Şu hayatta kimseyi ama hiç kimseyi memnun edemedik be usta!
Neden mi?
Her gelen işine yaradığımız kadar sevdi
Ve her giden, menfaati bittiği durakta çalıp gitti her şeyimizi...
Anladım ki!
Anladım ki...
Dolmayan çilemize bir çile,
Ve bitmeyen kahrımıza binbir acı daha eklendi.
Ve bitti!
Bittik!

Kime "Yaramız birdir," dediysek;
İlk merhemi o sakladı, ilk darbeyi o vurdu.
Meğer sırtımızdaki izler düşmandan değil,
"Arkandayım," diyenlerin gölgesinden kalmaymış.

En sarsılmaz dediğim dağlarım bile yıkıldı;
Sırtımı toprağa bile yaslamam artık.
Ne kalana "Git," dedik, ne gidene "Kal."
Kalmak isteyenin sebebi, gitmek isteyenin bahanesi belli;
Herkes yerini bilir.

Kim olursan ol, vefayı bilmeyen
Her kim olursa veda yakışıyor.
Ben bunu defalarca kanayarak öğrendim
Ve o andan sonra hepsine yol verdim, vereceğim de.
Herkes önce kendi kusuruna baksın, sonra oturup konuşuruz.

Gözümden düşenlerin üstüne basarak yürüyorum artık;
Ne bir sitem, ne bir ah, ne de tek bir kelime...
Ben kapıyı kapatmadım, kilidi de değiştirmedim;
Sadece o eşikten geçecek yüzü kimsede bırakmadım.

Zamanla anlıyor insan dünyayı;
Huzursun sen ey yalnızlığım!
Yalnızlık en sadık dost olur bazen insana,
Bazen de en sadık yar...

Bazen bütün sesler susar,
Bir şiir anlar halinden.
Ne dostun vardır aslında, ne de sevdalın;
Seni anlayan bir Rabbin vardır, bir de kendin.

Yalnızlık en sadık dost olur bazen insana,
Bazen de en sadık yar...
Kimsen olmasın!