Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Yiğit vatanından ayrı kalırsa,
Derdini tellere döker eğlenir.
Oy diye yanması yıllar alırsa,
Feleğe kaşını yıkar eğlenir.

Tomurcuk açarken dalları kurur,

Ağlayarak geldim ben sana Dünya,
Ben sende sen bende yaşarız gûya,
Geldim ama hemen başladım yaya,
Varacak menzile yollarım birgün.

Bedenim deryada dallarım çölde,

Dünyayı toz pembe görmek istersen,
Akıldan fukara olursun belki.
Halden bilmezlere ayı göstersen,
Gecede gündüzü bulursun belki.

Omuzlar yüklenir sevda erkini,

Er yiğitten olur doğruca işler,
Süvari görünce doru at kişner,
Armudu bilmeyen sapıyle dişler,
Onunda önünü kelamkâr alır.

Güzelin belini süslüyor kemer,

Gurup eder Güneş seni anarım,
Gurubun renginde yüzün ararım,
Güneş batar hasretine yanarım,
Geliver güzelim, gecelerime.

Harelerde gözlerini görürüm,

Kaçır dedin ben cahildim bilmedim,
Ben ömrüm de Güferoğlu'n vermedim.
Yusuf kardaşımı kendim vurmadım.
Yaktın beni kara sevda ne deyim.
Yaktın beni fettan güzel ne deyim.

Gönül verdim kalem kaşa,
Yılları harcadım boşa.
Ayrılık gelince başa,
Ben ağladım felek güldü.

Gönül teli lime lime,

Tomurcuk dalların çiçeği solar,
Bülbül yanık yanık öttüğü zaman.
Yalnız bir yatakta ömür mü dolar?
Sine bir güzeli tattığı zaman.

Göklere yükselir sevda direğim,

Mutluluk insanın özünde saklı,
Gönül dünyasının çözeni olsa.
Hayırsız güzeli sevenin aklı,
Gidermi gözünü süzeni olsa.

Erdemdir sevenin kadrini bilmek,

Bunca sene hep önümden savuştu,
Çiçekler de arı oldu dolaştı,
Aklım ermez artık fikrim karıştı,
Sen de artık şu haddini bil gönül.

Kışta kaldım yağmur boranı ağdı,