Eylûli Şiiri - Erol Başçı

Gök, yüzünü döktü içime, sokaklar sarı,

Tam da uydum bu vaktin suskunluğuna.

Rüzgarın ağaçtan kopardığı ne varsa,

Göğsümden savrulanla aynı.

Kendi rengini buldu sonunda kalbim;

Solgun, uzak ve upuzun bir yalnızlık

Küskün coşkunluğuna

Adını koyamadığım bu sızı,

Büsbütün eylûli şimdi.

Ben nefesimi usulca fısıldadım iklimine,

Kamıştan yansıyan ses yırtılmaları

Derinlere işledi sandım

Oysa ne bir yeşil filiz verdi senin toprağın,

Ne de göğsündeki sıcaklıkta demlendim

Sadece parmaklarımın izi kaldı teninde,

Sen öylece durdun, sessiz bir keder gibi;

Sözün tükenmişti belli ki senin de

Tutmasam, ellerin avuçlarımdan düşecekti

Anladım ki sendeki o derin yokluğu,

Kendi hayallerimle teyelleyip durmuşum

Sökülse kime ne

Gözlerin vardı, yanımdaydın,

Ama bir eylül güneşiydi bakışların;

Isıtamayan ışığı, avara çalıştı

Aynı göğün altında, farklı mevsimlerdeydik;

Altı kırk beş vapuru erken

İkindi pazarı geç kalıştı

Ben senin kuytularında sararırken,

Ayazın savurdu umutlarımı.

Yüzüme güldüğün anlar,

Kışa hazırlanan bir aldanıştı

Tuvale giremeyen resimlerdeydik

Artık ne rüzgara sitemim var, ne sana.

Gidilecek yollar izbe, kelimeler yorgun

İçimdeki çocuk elini çekti masallardan;

Sustu kuşlar, sürgülendi pencereler.

Şimdi her şey hak ettiği gibi durgun

Şiirler, sevdiğine çatmış

Ben artık baştan aşağı,

Hüzünden örülmüş eylûli bir hırkayım.

Seri sonu, ilmek atmış

İndirim reyonlarına aday