Eylül Senmisin Şiiri - Özdemir Koca

Eylül denilen mevsim sen misin?
Gözlerim de damla damla yaş bırakan,
On bir ay yolunu beklediğim mevsim,
Evimi talan edip yüreğimden vuran.

Gelen giden günümü aratır her zaman,
Her zaman garip mi vurulur alnından,
Eylül denilen mevsim sen misin?
Oturup kalkma bilmeyen kapımdan.

Sana da sorarlar sana talan etmeyi,
Bağı bahçeyi yıkıp da çekip gitmeyi,
Sen de öğrenirsin dert sitem çekmeyi,
Söyleyeyim dedim ben unutmadan.

Sen de yükle on bir ay çektiğimi,
Sırtında ne çulun kalsın ne palan,
Sonra da otur evin de bak pencerene,
Ne kalmış yıkıp ta etmediğin talan.

Eylül denilen mevsim sen misin?
Bilmem ki nasibini aldın mı ağlamadan,
Bir gül bile bırakmadın söktün arkanda,
Sıkılmaz mı canın bilmem yalnızlıktan.

Özdemir'e sorma bize her gün Eylül,
Yıkılacak ne han kaldı ne hamam,
Sen bir fırtınasın ben se bir yağmur,
Bir şey yok ne senden ne benden kalan.