Bir havar duyuyorum şimdi içimde
Çocuksu bir yakarma
Çatırdayarak çöken bir yangın yeriyim sanki
Söndürelemeyen...
Uzanıyorum bakışlarına tutunuyorum
Kayboluyorum hanemdeki sensizliğin hissinde
Karasından medet umuyorum soğuk gecelerin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta