Ey Rabbim! Bundan öteye mecalim yok artık.
Ne yüreğimde tek bir acı sözü sığdıracak yer kaldı,
Ne de canımı hiçe saydığım insanların sivri dillerine tahammülüm.
Ne hayatın içinde nefes almaya hevesim kaldı,
Ne de gözlerimde dökecek bir damla yaş.
Oysa ki söylenecek ne çok sözüm vardı,
Şimdilerde tek kelam edecek hal kalmadı bende.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta